“Bir Kalbin Alınyazısından”
Ben ağlarken mutluyum.. Titrerken ısınıyorum kış ayazında. Kan yutmanın cehennemi tadı zevk oldu sanki damağımda. Havasız yaşıyorum, gıdasız doyuyorum ve uykusuz geceliyorum adeta. Benim mi, yoksa dünyanın mı tersi dönmüş ki, ayarsız dönüp duruyor bütünüyle eşya? Dostlar düşmanlara mendil sallamış, gamze çakmış. Altı yönden dahil, bir de kendi içimden zıpkınlanmışım; yığılıp kalmışım. İhanet mi etmişim kendime?… (more…)
gidip gidip durdum gözlerinde
kalıp kalıp gittim ellerinde
-bir sahnesi eksik bu oyunun-
bilip bilip sustum içinde
-beni delirdiğimde gömün; yarimin gözlerine-
Gelenler gitti, gidenler dönmedi. Bir vefa eli uzatmaz mısınız geride kalmıslara? Kalmayıncaya kadar hiç kimse arkada… Uzatın ellerinizi, uzatın; gerilere, en gerilere! Acımayana acınmaz. Kurtarmayan kurtulamaz. Kurtulamayan kurtaramaz. Merhamet, işte odur yıkılmışların can aktivitesi.Ama güzel laf değil, vicdan gerek, vicdan!
Bende fena düştüm Allah’ım! Görüyorsun; en batak ve en çorak zeminlerde çırpınıp duruyorum. Kâh sağa fırlıyor, kâf sola devriliyorum… Ve biliyorsun; ışığın gözünde bulunuyor, fakat körler gibi sürüm sürüm yaşıyorum. N’olur bahtına düştüm Allah’ım; düştüm diye öldürtme beni isyanına… Ve gayrı bundan öte süründürme, zaten halsizim ve bütün bütün solmuşum. Yetiş rahmetinle imdadına. Sarıver etrafımı, ellerimi tut hidayetine erdir. Değil mi ki bugüne kadar, hep sen inâyet ettin, daima sen lutfettin ve yalnızca sen affettin. Değil mi ki senden başkasına secde etmedim, Allahım demedim. Ve hem madem ki şu ana kadar hep hatalarımı kapattın; ben de kapattım. öyleyse; de bana o gün: “Git şimdi, affettim”, ey günahkârı da seven Rabbim!..