Hani ey gönlüm, gülmeyecektin? Hani ey gözüm, hiç durmayacak, ağlayacaktın? Ey kalbim, inleyecektin? Dilim, susmayacak haykıracaktın ya? Hani ey ruhum, hani bir ömür boyu gece-gündüz demeyecek coşacaktın, coşup coşup koşacaktın ya?.. Kasırgalar gibi esecek, volkanlar gibi kaynayacaktın ya?.. Şimdi niçin ölü misali makberdesin? İkamet ettiğin şu kuytu mezar da neyin nesi? Sen böyle ölecek adam değildin… Ne iyiydin, ne güzeldin. Gecelerin aydın, gündüzlerin ışıl ışıldı. Bir ibadet şuuru içinde dinlediğin sohbetlerin vardı, akıttığın alınterin, dolu dolu yılların vardı. Seni senden çok seven ağabeylerin, kardeşlerin, yarenlerin vardı. Ve duaların vardı, hatırlar mısın? Nelere söz vermiş, neler üstüne yemin etmiştin? Sözde yeminler değildi biliyorum, inanıyorum. Ama neden şimdi halin böylesine perişandır?
(more…)