Sana, bana ve hayata…

Gelenler gitti, gidenler dönmedi. Bir vefa eli uzatmaz mısınız geride kalmışlara? Kalmayıncaya kadar hiç kimse arkada… Uzatın ellerinizi, uzatın; gerilere, en gerilere! Acımayana acınmaz. Kurtarmayan kurtulamaz. Kurtulamayan kurtaramaz. Merhamet, işte odur yıkılmışların can aktivitesi.Ama güzel laf değil, vicdan gerek, vicdan!

Bende fena düştüm Allah’ım! Görüyorsun; en batak ve en çorak zeminlerde çırpınıp duruyorum. Kâh sağa fırlıyor, kâf sola devriliyorum… Ve biliyorsun; ışığın gözünde bulunuyor, fakat körler gibi sürüm sürüm yaşıyorum. N’olur bahtına düştüm Allah’ım; düştüm diye öldürtme beni isyanına… Ve gayrı bundan öte süründürme, zaten halsizim ve bütün bütün solmuşum. Yetiş rahmetinle imdadına. Sarıver etrafımı, ellerimi tut hidayetine erdir. Değil mi ki bugüne kadar, hep sen inâyet ettin, daima sen lutfettin ve yalnızca sen affettin. Değil mi ki senden başkasına secde etmedim, Allahım demedim. Ve hem madem ki şu ana kadar hep hatalarımı kapattın; ben de kapattım. öyleyse; de bana o gün: “Git şimdi, affettim”, ey günahkârı da seven Rabbim!..